Oeps! Je zit op de verkeerde website.

Mijn weblog is verhuisd!

Ga snel naar http://oege.ie.hva.nl/~heuvel1l/wordpress/ voor de laatste updates.

Ik zie je daar.

Groeten, Martijn

De belangrijkste informatiebronnen – de media – van ons land boezemen angst in. Ze komen met elementen (zoals extreme toenames van wapengebruik onder kinderen) die hun programma interessanter moeten maken. Vervolgens moet politiek Nederland de agenda weer aanpassen; de elementen die de media immers behandelen moeten ook door de politiek worden aangepakt. Indien dit niet gebeurd ontstaat er grote ontevredenheid bij de bevolking. De media maken misbruik van de machtspositie die zij hebben; ze moeten zich niet zoveel bemoeien met de politiek.

Vragen Vragen Vragen
Waarom moeten zij zich hier niet mee bemoeien? De politiek is de volksvertegenwoordiging, en de media behoren een vorm van controle hierop -of weergave hiervan- te zijn. Zodra de media nieuws gaan verspreiden, moeten ze dit naar mijn mening volledig objectief en informerend doen. Momenteel is de media een manipulatief orgaan dat de politiek stuurt.  De gevaren van de media zijn daardoor groot. Men kan met behulp van elk medium (krant en televisie) tot de beschikking een mening opleggen aan vele ontvangers.

Vragen. Vragen. Vragen. De media roepen vragen bij ons op. Doordat zij heel subtiel een vraagteken bij een onderwerp plaatsen gaat het grote publiek nadenken. Je zou denken dat niet alleen de politiek, maar ook de media namens het volk de vragen stellen aan de politici. De media bedenken wel vragen, maar geven geen oplossingen. Ze bedenken zelfs zoveel vragen, dat de kranten er dagelijks vol mee staan. De politiek kan onmogelijk binnen korte tijd op al die dingen een antwoord hebben. Meningen en verschillende standpunten worden wel losgelaten, maar dat is vaak eenzijdig. In onze praatcultuur moet er eerst een politiek debat gevoerd worden, waarna de kamer er vragen bij gaat stellen.

‘Spinnen’ aan het wiel dat media heet
Het is een ware strijd voor politici om duidelijk hun standpunten en argumenten over te brengen op bijvoorbeeld televisie. Volgens aflevering 8 van Tegenlicht (een programma van de VPRO, 2004) is een spindoctor een deskundige die wordt ingehuurd door bedrijven, instanties of politici die zorgen dat hun werkgever zo positief mogelijk in het nieuws komt. Het werk wat zij verrichten (spindoctoring) houdt in dat zij de waarheid zo verdraaien (spinnen) zodat het voor de werkgever het voordeligst is. Politici hebben zulke mensen nodig, volgens Philip van Praag (aflevering 8, Tegenlicht), politicoloog en communicatiewetenschapper: “De laatste tien jaar is spindoctoring steeds belangrijker geworden. Politici steken er steeds meer tijd en geld in, omdat men zich bewuster is van het belang van goede communicatie. Een spindoctor heeft continu contact met journalisten in de hoop dat hun werkgever en zijn besluiten positief in de media komen.”

Het is logisch dat politici zulke spindoctoren nodig hebben. Als de media niet bespeeld worden om nog enig positief nieuws te brengen vanuit politiek Nederland, krijgen we dat ook niet. Ik zie het als terugdraaien van verkeerde interpretaties van nieuwsitems (gemaakt door de media). Bepalen de media de politieke agenda of bepaalt de politiek de inhoud van de media?

Polimedia
Door de grensvervaging tussen politiek en media is het voor de bevolking niet duidelijk meer naar wie ze nu moeten luisteren. De filmsterpolitici – de politici met een grote cameradrang en zo snel mogelijk in elke vijf minuten televisie een reeks standpunten oreren – doen lijken alsof zij de media zijn. Wilders verschijnt de laatste tijd enorm vaak in het nieuws met zijn totaal niet onderbouwde argumenten over bijvoorbeeld de Nederlandse gastvrijheid. Deze mensen worden gemaakt door de media. Sinds de dood van Pim Fortuyn lijken de media in de war, en geven zij de ruimte aan diegene die het hardste roept (Wilders). Hierdoor krijgen de politici het niet alleen druk met het beantwoorden van de vraagstukken van de media, maar ook een onderlinge strijd die publiekelijk uitgevochten wordt.

Er moeten maatregelen komen die de invloed van media beperken, zodat iedereen zijn eigen keuze kan maken. Bijvoorbeeld basisschoolvakken (zoals mediakunde of mediawijsheid) zodat we van jongs af aan een bewustwording kunnen creëren van de invloed die de media hebben op iedereen om ons heen. Later kunnen zij dan ook met een kritische noot naar de politiek kijken. Zo moeten we ook kranten op hun nieuws- en glossywaarde kunnen filteren. Door de uitbreiding van de gratis dagbladen als De Pers en de Dag, krijgen we toch door dat de Spits een hogere glossywaarde heeft (dit blijkt uit de categorisering op de website Spits.nl).

Utopie
In een perfecte wereld laat de media alle kanten van een zaak zien, en levert het commentaar en uitleg, zodat wij een eerlijke en doordachte mening kunnen vormen. Dit is helaas een illusie, we moeten al zoveel filteren, dat we in vele gevallen toch beet genomen worden door de opgeblazen zaakjes van de media. De politiek kan al die zaken onmogelijk allemaal behandelen. Het zijn dagelijks zoveel stofdeeltjes die opvliegen en die moeten we aanpakken.

Misschien kunnen we het wel niet verwachten van de media dat ze een objectief beeld geven. In de perfecte wereld zou dat misschien mogelijk zijn, maar leven we wel in een perfecte wereld? Onze meningen en interpretaties worden bepaald door ons referentiekader. Dat kader, gevormd door ons verleden en onze omgeving, is de bril waardoor we naar de wereld kijken. Als iedereen een bril draagt hoe kunnen we van mensen die in de media werken dan verwachten dat zij ons objectief nieuws brengen? Dat kunnen we niet. Maar daarom kunnen we wel van hen verwachten dat ze hun macht niet misbruiken, en de politici met allerlei futiliteiten lastig vallen. Zodat zij zich kunnen richten op waarom ze er zitten: om ons te regeren.

Zodra iets gebeurd in de wereld, blaast de media het op. Zo heeft ieder kind heeft tegenwoordig een wapen, volgens een journalist van de Telegraaf. En wat doet de televisiewereld dan? Die zaaien onrust. Politici worden massaal ondervraagt, en uitgemolken door programma’s als Editie NL en Hart van Nederland. Tja, dat worden weer kamervragen deze periode.

Vragen
Vragen. Vragen. Vragen. De media roepen vragen bij ons op. Doordat zij heel subtiel een vraagteken bij een onderwerp plaatsen gaat het grote publiek nadenken. Dat fenomeen heeft een naam.

Misbruiken maken van je machtspositie. Dankzij hun grote bereik, kunnen de media ons makkelijk beïnvloeden. Dat doen zij dan ook met grote mate. Zo is Rita Verdonk is niet voor niets uit de kamer gezet. Aan de hand van een artikel uit de Telegraaf waarin Verdonk uitspraken had gedaan, besliste de heer Rutte om zijn standpunten eens goed te overdenken.

“Talloze moslimmeisjes krijgen aangeleerd dat zij nederig en gesluierd door het leven moeten gaan, gehoorzaam aan vader en broers die haar maagdelijkheid bewaken en haar desgewenst tot een huwelijk met een niet zelf gekozen partner dwingen.” Deze woorden komen rechtstreeks uit het NRC Handelsblad. Omringt door meerdere incidenten past dit natuurlijk perfect in een beeld dat we hebben van de moslima. Wat deden de media? Hallo schijnwerper, hallo Ayaan Hirsi Ali! Met een grote zweep wakkerde ze de discussie over passiviteit van de moslima aan. De media geeft zulke politici natuurlijk graag juist aan hen de ruimte voor hun uitgesproken mening.

Ik dacht dat de media oorspronkelijk informerend van aard waren? Blijkbaar is het een trend geworden om een bevolkingsgroep voor je karretje te spannen. Het is niet de politiek die beslissingen nemen. Het zijn de bladen. De bladen die door de politici gelezen worden, die het voor het zeggen hebben.

Oplossingen
Oplossingen blijven uit. Dat is het probleem. Media stellen de vragen, zonder de oplossingen. Dan zijn ze niet meer ‘objectief’. Trommel maar weer een politicus op. Is het niet algemeen bekend dat zij de macht in ons land hebben? En ja, het zou niet slim zijn van de media om hun eigen schaduwzijde in het daglicht te plaatsen.

Dan is er nog het probleem om onderscheid te maken tussen verschillende politici. Dankzij de media is er namelijk ook nog zoiets als de filmster-politicus. Zo benoemt door mij vanwege de grote cameradrang en de kwaliteiten om te verkopen in plaats van een land te runnen. Ik zie hen meer als een onderdeel van de media dan een onderdeel van de politiek. Door de grensvervaging tussen deze twee is het zeer lastig om het een zonder het ander te zien. Terwijl ik toch echt dacht dat je een andere kwaliteiten nodig had om het te schoppen tot politicus.
Alhoewel ik me kan voorstellen dat privé-detective(!) Peter R. De Vries bijna voor verwarring zorgde. Gelukkig voelden we toen wel dat het niet goed zat.

Antwoorden
Antwoorden krijg je niet. Althans niet van de media. Zij vinden het wel prima. Bij deze zal ik een antwoord formuleren.
Stop met luisteren!.. politici! Lees geen kranten meer! Loop met oogkleppen de deur uit!

Nee, dat gaat helaas niet werken. Maar het is duidelijk dat we best alerter mogen zijn op de invloed die uitgeoefend wordt om ons heen. Politici zijn ook mensen, en dus ook net zo beïnvloedbaar als jij en ik. Zodra de populariteit bij programma’s als Editie NL zal afnemen, zal de kwaliteit hopelijk weer verbeteren. De reputatie van de Spits is al sterker gedaald door de uitbreiding van de gratis bladen als De Pers en de Dag. De Spits, met als doel om binnen tien minuten gelezen te worden, valt nu eerder onder de glossy’s dan onder een serieuze krant. We komen er wel!

LOGOS

Maar maakt de media de politiek niet ? Zou er geen politiek bestaan zonder media?

ETHOS

De media houdt zich heel erg bezig met de taak om het moeilijk te maken voor de politiek. Bij elke interview moet er in ieder geval een partijlid aan het woord komen om zijn mening erover te geven, zodat er onrust wordt gezaaid.

PATHOS

Hoe kun je de politiek serieus nemen, als de media ze iedere keer van die nutteloze dingen laat bespreken? Het is toch logisch dat ze goed hun best doen, en zich meer moeten richten op serieuzere zaken? Beter eerst een goede basis leggen, voor men aan de rest aandacht schenkt.

Tsjonge jonge, weer al die Marokkanen en Turken die alles vernielen in ons land, zegt mijn vader. Ik kijk er niet meer van op, die veelvoorkomende reactie bij het lezen van de krant is zo standaard dat ik er geen waarde meer aan hecht. Er zijn ook best goede Marokkanen hoor, roept mijn zusje – “Ik kom ze anders niet tegen”, reageert mijn vader. Mijn zusje lijkt niet aan een discussie te willen beginnen. Het is een zo veel voorkomend onderwerp dat het vermijden makkelijker is dan een eindeloze discussie.

Werkplan betoog

Onderwerp
De invloed van de media. Zodra er weer iets gebeurd in de wereld, en met name in Nederland springt de media er bovenop. Het is bekend dat de media veel invloed heeft op de denkwijze van de Nederlandse bevolking.

Standpunt
De media moeten de politiek niet meer beïnvloeden.

De politiek heeft al genoeg andere zaken aan hun hoofd, dan al die kleine dingen tussendoor waarop ze moeten reageren. Het land heeft zoveel belangrijkere en grotere problemen om goed te kunnen functioneren.

Zij moeten iets bedenken waardoor de bevolking weer tot rust komt. Deze standpunten moeten zij dan ook weer laten horen via de media. Uiteindelijk zijn het meestal partijleden die weinig invloed hebben en het ook niet tot realiteit wordt gebracht.

Toelichting
Het is natuurlijk niet zo dat alles wat er in de media verschijnt klakkeloos aangenomen wordt door de mensen. Het is in ieder geval zo dat het de mensen beïnvloedt. Het geeft een subtiele richting in de denkwijze die mensen gaan krijgen bij de volgende keer dat ze in aanraking komen met het onderwerp.
Bijvoorbeeld bij de – zo lijkt het – vele homoseksuelen die elke week in Amsterdam in elkaar geslagen worden. Volgens de media is dit een veelvoorkomend fenomeen, waarop de politiek weer een antwoord moet bedenken.

Er zijn natuurlijk vele verschillende soorten media, maar ik bedoel voornamelijk de commerciële media. De media die men dagelijks ziet op Tv, of leest in de kranten. De media waar men dagelijks over praat. Het beconcurreren met scoops en goede – verzonnen – artikelen waardoor je weer even in de aandacht komt. Maar ook vooral het indoctrinatie proces van programma’s zoals Editie NL en Shownieuws; afgeleiden van formele televisieprogramma’s (RTL nieuws & Hart van NL) zodat het voor de Nederlandse bevolking overkomt alsof het serieuze delicten zijn die van wereldbelang zijn.

Het zijn voornamelijk de gekleurde subjectieve beelden die bij ons een indruk achterlaten. Zodra het objectief is, vinden we het saai en onverantwoord. Toch wordt de politiek iedere keer opgezadeld met de vraagstukken opgeworpen door de bevolking; onder volledige onderbewuste controle van de media. Schandalig! Het probleem ligt dan ook bij de media, en de wetgeving voor berichtgeving. Deze problematiek gaat niet over de politiek en hoe zij hun zaken oplossen, maar over hoe de media het de politiek bemoeilijkt.

Deze week was ik PR.

Ik heb geholpen bij het ontwikkelen van de about pagina.

Origineel
Het boekje is dan ook heel goed geschreven. De glimlach stond veel op mijn gezicht tijdens het lezen. Hij beschrijft heel goed de dingen die zo herkenbaar zijn in een studentenleven. Je gaat het je ook pas realiseren nadat je het gelezen hebt, wat misschien ook wel de bedoeling is. Ik ben van mening dat ook volwassenen prima het boekje kunnen lezen om een inzicht te krijgen in de cultuur van de jeugd. Zeker een aanrader!

Opgeblazen straattaal
Wow! Dit boekje is fucking goed geschreven man! Ik moest fucking hard lachen tijdens het lezen. Het is echt zo fucking hetzelfde in mijn leven joh. Ik snapte ineens gewoon heel de wereld man, echt chill. Ouwe mensen kunnen dit boek ook zeker lezen en zullen het fucking relaxt vinden, dan snappen ze eindelijk eens een keer wie wij zijn. Lezen die shit!

(Dungens) Dialect
Di buukske is dan ok goe geschrevu. K moes veul lache tijdens t leze. T beschrijft die dingen goe die ge zo herkent in un leven hè. Ge gat t oe ook pas realiseren nada ge wa gelezen het, wa misskien ok wel de bedoeling was. Ik denk da volwassene di ook zeer goe kunne lezen om n bietje un inzicht te krijge in de cultuur van de jeugd. Zeker een goei boek!

Breezertaal
HeT BoEkJuH I$ aLs oK HeL Go3d gE$GrEvEn111!!!1 HiHi lOl dUzZ *oNe lUv* De gLiMlAg $ToNd vEl oP Me g3zIgT TiJd3n$ HeT LeZeN11!11111 HiHi lOl dUzZ *oNe lUv* HiJ BsGrIjFt hEl gO3D De dInGeN Di3 Zo hErKeNbAr zIjN In eN $tUdEnT3NlEvEn1!11!! hIhI LoL DuZz *OnE LuV* j3 GaT H3T Je oK PaS ReAlI$Er3n nAdAt jE HeT GeLeZeN HeBt wAt mIsGiEn oK W3L D3 bDo3lInG Is!!!!!1 hIhI LoL DuZz iK Bn vAn m3nInG D4T Ok vOlWaS3NeN PrIm4 H3T BoEkJuH KuNeN LeZ3N Om eN InZiGt t3 KrIjG3N In dE CuLtUr vAn d3 JeUgD1111!111 HiHi lOl dUzZ ZeKeR En aNrAd3r!11!1! hIhI LoL *oNe lUv*

Deze week ben ik redactie geweest.

Zie het klassenblog voor een nieuwe stelling (“Lezen is geen krentenbol”).

Ik heb zelf gereageerd op de stelling van Jolien Herber op het klassenblog.

Herkenbaarheid. Dat is een van de woorden die voor mij (en mijn generatie) kenmerkt waarom dit boek zo pakkend is. De schrijver – Rob Wijnberg – neemt het op voor de jeugd van tegenwoordig. Hij verschaft een nieuw inzicht of een derde dimensie voor diegenen die niet gewend zijn om te chillen.

Met een heerlijk sarcasme heeft de filosoof in opleiding dit boek geschreven. Door middel van een thematische opbouw heeft hij gekozen om verschillende aspecten van onze jonge generatie te beschrijven en zelfs kracht bij te zetten. ‘Boeiuh’; om aan te geven dat we in een mediawereld leven. We worden dood gegooid met informatie. 35+ -ers ergeren zich aan de jeugd van tegenwoordig. Waarom zijn ze niet meer geschokt van al die berichten, en waarom vinden ze het niet interessant. Wijnberg geeft geen oplossingen hoe de jeugd te bereiken is, maar weet wel waar het aandachtspunt zou moeten liggen. “Desinteresse is een van de minst besproken en geanalyseerde sociologische fenomenen in de westerse wereld”.

In het tweede deel richt de auteur zich op het relaxen en chillen van de jeugd(‘Chilluh’). Het is de vrijheid die jeugd dezer dagen heeft. Het op zoek gaan naar de middenweg om te leven. Onevenredigheid van nieuwstopics zorgen ervoor dat de vertekende beelden leiden tot extremen.

Het individualisme, tevens de hoofdmoot van het derde deel van het boek. Je hoeft niet bij de jongere generatie te horen om het toenemende individualisme te constateren. Met goede voornemens om mensen te gaan helpen om ons beter te voelen schieten we niet veel op. Volgens Wijnberg is het vanzelfsprekend dat we na één week weer de ‘handdoek in de ring gooien’. Het is beter met kleine stapjes te gaan, en een fractie meer bewust worden dan dat we volledig overstag gaan met zijn allen.

In het laatste hoofdstuk neemt de auteur heel slim een stelling aan om zijn 3 argumenten samen te mengen tot een aanval. De meeste jongeren die dit boekje lezen (en capabel zijn om het te snappen) zullen vast blij zijn met zichzelf. Met alle negatieve klanken van tegenwoordig een positieve klank over de jeugd in het algemeen; iemand die de bal terugkaatst op een zeer slimme manier.

Het boekje is dan ook heel goed geschreven. De glimlach stond veel op mijn gezicht tijdens het lezen. Hij beschrijft heel goed de dingen die zo herkenbaar zijn in een studentenleven. Je gaat het je ook pas realiseren nadat je het gelezen hebt, wat misschien ook wel de bedoeling is. Ik ben van mening dat ook volwassenen prima het boekje kunnen lezen om een inzicht te krijgen in de cultuur van de jeugd. Zeker een aanrader!